Budowa satelity i jego wystrzelenie

Każdy z satelitów ASTRA waży do 5 ton, a jego budowa trwa około trzech lat. W czasie całego procesu budowy prowadzone są szczegółowe testy, aby zapewnić niezawodną pracę nad Ziemią.

Producenci satelitów:

Do tej pory satelity ASTRA budowane były przez następujących producentów:

• Boeing Satellite Systems (poprzednio Hughes Space and Communications) - wybudowało satelity ASTRA 1C–1H, ASTRA 2A, ASTRA 2C–2D i ASTRA 3A
• EADS Astrium (poprzednio Matra Marconi Space) - wybudowało satelitę ASTRA 2B i obecnie buduje ASTRA 1M i ASTRA 3B
• Lockheed Martin - wybudował satelitę ASTRA 1B i ASTRA 1KR, a obecnie jest w trakcie budowy satelity ASTRA 1L

Firmy wystrzeliwujące satelity

Dwie firmy umieszczały satelity ASTRA na orbitach:

• Arianespace
• International Launch Services (ILS).

Arianespace jest konsorcjum europejskim. Wykorzystuje rakiety Ariane, które wystrzeliwane są z Europejskiego Centrum Kosmicznego w Kourou (Gujana Francuska). ASTRA 1A do 1E oraz ASTRA 3A zostały wystrzelone rakietą Ariane 4; ASTRA 2B i 2D rakietą Ariane 5.

ILS jest spółką joint venture z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, której właścicielami są US- Lockheed Martin, Khrunichev Enterprises i RSC Energia. ILS wykorzystuje rosyjskie rakiety Proton, które budowane są przez moskiewską spółkę Khrunichev Enterprise. Rakiety, które wynosiły satelity ASTRA to Proton D1e. Ważnym elementem tej rakiety jest Blok DM produkcji moskiewskiej RSC Energia. Proton wystrzeliwany jest z kosmodromu Bajkonur z Kazahstanu.

W kwietniu 1996, ASTRA 1F był pierwszym, komercyjnym, zachodnim satelitą wystrzelonym rakietą Proton. Następnymi były ASTRA 1G, 2A, 1H i 2C.

Rakiety Ariane i Proton mają moc, krtóra pozwala umieścić na orbicie satelitę ważącą do 5 ton.

Wystrzelenie rakiety

Po zakończeniu budowy, nowo powstały satelita transportowany jest na miejsce startu. Przed umieszczeniem na rakiecie nośnej satelita przechodzi ostatnie testy oraz nabiera paliwa Wystrzelenie satelity jest operacją bardzo złożoną, obejmującą kilka etapów, które różnią się w zależności od wykorzystanego systemu.

Rakieta Ariane wynosi satelity na eliptyczną, czasową orbitę transferową, zwykle około 200 km (Ariane 4) lub 560 km (Ariane 5) od Ziemi. Uruchamiając własne silniki pokładowe satelita wznosi się na docelową orbitę geostacjonarną na wysokość 36,000 km.

Rakieta Proton wyposażona w tzw. blok DM o bardzo dużej mocy i możliwości ponownego zapłonu jest w stanie wynieść satelitę wyżej (w zależności od masy wystrzeliwanego satelity przynajmniej kilkanaście tysięcy kilometrów nad Ziemię). Redukuje to ilość energii potrzebnej na dotarcie do orbity geostacjonarnej. Oznacza to, że satelity wystrzelone rakietą Proton generalnie zatrzymują większe zapasy paliwa.